طه عبد الرحمن، متفکر مصری، در فقه سیاسی خود، با تلفیق عرفان و فقه، به دنبال جامعه ای با ایمان درونی و فهم قلبی است. او تعبد را لازمه تدبیر دانسته و از تزکیه و شهود برای کشف احکام و مدیریت جامعه بهره می برد. عبد الرحمن در نظریه خود، بر قانون پذیری امت تأکید دارد و فقه را به فهم قلب تقلیل می دهد.
با این حال، نظریه عبد الرحمن در برخی نقاط با دیدگاه امام خمینی (ره) تفاوت دارد. امام خمینی حفظ مظاهر دین را در اولویت می داند و بر تعامل ایمان و قانون تأکید دارد، در حالی که عبد الرحمن حفظ مظاهر دین را نادیده می گیرد و از ایمان درونی به سمت قانون پذیری حرکت می کند.
با وجود این تفاوت ها، نظریه طه عبد الرحمن با رویکردی نو به فقه سیاسی، ظرفیت همگرایی در جهان اسلام را افزایش می دهد و می تواند زمینه گفتگو و تبادل نظر بین اندیشمندان مختلف را فراهم کند.با وجود این تفاوت ها، نظریه طه عبد الرحمن با رویکردی نو به فقه سیاسی، ظرفیت همگرایی در جهان اسلام را افزایش می دهد و می تواند زمینه گفتگو و تبادل نظر بین اندیشمندان مختلف را فراهم کند. با وجود این تفاوت ها، نظریه طه عبد الرحمن با رویکردی نو به فقه سیاسی، ظرفیت همگرایی در جهان اسلام را افزایش می دهد و می تواند زمینه گفتگو و تبادل نظر بین اندیشمندان مختلف را فراهم کند.